Winkelwagen

Tante Beun




Yvonne Gebbe.
Er was eens....
Lees haar verhaal en zie haar prachtig geillustreerde kistjes.

Er was eens…

Ik heb Anita en Cordula van Amelius ontmoet op een congres over Verlieskunde.
Zij stonden daar met hun kleurrijk beklede mandjes en kistjes.
Ik met ons boek “Misschien was je vandaag wel geboren...”.
Het is wel even confronterend om al die mandjes en kistjes te zien,
maar toch heeft het ook een ‘mooie kant’.
Het is goed dat er zorg en aandacht aan deze producten wordt gegeven.
Dat je de keuze hebt, om voor je kind iets moois uit te zoeken,
hoe moeilijk dat moment ook is.

Mijn aandacht ging uit naar de beschilderde kistjes.
Ik maak namelijk illustraties en beschilder kindermeubels, klompjes,
maar kistjes…, dat kan natuurlijk ook.
We zijn in gesprek geraakt en ik heb het atelier bezocht in Apeldoorn.
Prachtig uitgestald staan daar de met liefde beklede mandjes en kistjes.
Naaimachines, rollen stof, accessoires, allerlei modellen en maten, bestellingen die klaar staan...
Waar kom ik toch weer in terecht...

De kroonkistjes daar moet wat mee gebeuren..
Ik zie iets voor me voor kleine prinsjes en prinsesjes.
Dwarrelende fijne bloemetjes met glitter…
Dan komen er uit het magazijn nog diverse standaard kistjes.
Gefineerd met een houtnerf, bruin en somber.
Absoluut niet iets voor een kindje!
Uiteindelijk rij ik terug met een auto vol kistjes.
Het is aan mij om er wat moois van te maken…
Uitladen doe ik als het donker is.
Ze staan een paar weken op de werkzolder...te wachten..
te wachten totdat ik klaar ben om het aan te gaan.
Uiteindelijk stal ik ze uit en maak per kistje een idee.
Als ze in de basistint staan zien ze er al beter uit.
Ik schilder vanuit mijn gevoel, kies vormen en tinten die ik mooi vind.
Niet te druk, rustig, verfijnd en lief moet het zijn.
In dezelfde stijl van de kist schilder ik ook harten mee.
Het kistje gaat weg... het hart kan je houden... dit is je troosthart.
Hou het vast, stop het in je tas, hang het op… geef het ergens een plekje in je huis.
Tijdens het werk ontstaat het idee om er een naam aan te geven ”Er was eens...”
Elk kistje is uniek, elk kind is uniek, iedereen heeft zo zijn eigen verhaal.
Aan de binnenkant van het deksel breng ik ook een beschildering aan.
Als ouders kun je hier ook nog een laatste groet schrijven…
Nog wat glitters en opeens worden het ‘schatkistjes’.

Ik rij van Breda met ‘mijn kistjes’ weer naar Apeldoorn.
In het atelier stallen we alles uit. Anita en Cordula zijn enthousiast!
De rollen stof, de lades met linten komen te voorschijn.
Per kistje stellen we de bekleding samen.
Er wordt besloten om nog twee voorstellen in de vaste collectie op te nemen...
Ik heb een labeltje gemaakt om aan de kistjes te hangen.
Er moeten namen komen… en hoe presenteren we het op de beurs in september?
Binnen een paar dagen krijg ik al een foto van een kistje dat helemaal compleet is.
Het is prachtig!

Ik ben heel benieuwd hoe het nu allemaal gaat lopen.
Vind het bijzonder dat via mijn boek dit op mijn pad is gekomen.
Het is in ieder geval met heel veel liefde gemaakt...
En ja… af en toe voel ik verdriet en vraag ik me wel af…
Voor wie maak ik dit allemaal?
Wie gaat hier straks in?
Je gaat in ieder geval in iets heel moois.

Heel veel liefs,
Tante Beun.
(Yvonne Gebbe)